Neyim ben?
Sevimsiz hayatlarınızın anlamsız bir kıvrımı mı,
Küçük zihinlerinizin derinliklerindeki?
Umutlarınızın bıçağına attığı küçük bir çentik mi,
Bir hayalin en gerçek kahramanlarının ellerinde can bulan?
Süründüğü çamurda arta kalan sümüksü bir parça mı,
Güçsüzlüğünüzün taşıyamadığı bir beynin?
Acemi güç sevdası mı,
Zamanında uyanamamış benliğinizin?
Kan mı,
Ellerinizi buladığınız?
Şamarınızın çocuğu mu,
Sevginizle büyüttüğünüz,
Kahrolasıca sevginizle?
Bir çocuk ki,
İğrençliklerinizi aktarabileceğiniz,
Bir sonraki nesile...

Dev aynası mı,
Baktıkça kendinizi büyük göreceğiniz?

Bana gücünüzden bahsetmeyin,
Milyar yılların nanosaniyelerisiniz siz,
Küçük şirin, harika, mükemmel, tatlı şeylersiniz(!),
Derin bir boşluğun içine evrenin eşek şakası diye sıçtığı...
Tadınızdan yenmez, iyi bilirim...

Küçük karadeliklerim benim,
Işığın bile kaçamadığı.
Evrenin tuvaleti karadelikler,
Zamanı gelince sifonu çekersin, olur biter...

Kaotik bir dünyanın el değmemiş(!) bakireleri.
Elbet bir bozan bulunur,
Her yediğiniz halta rağmen,
Gururla gösterdiğiniz şeyi.

Uyanın A ak sakallı nur yüzlü kahramanlarım,
Silkinin uyurgezerliğinizden,
Ben uyandım, kurtuldum hepinizden.
Keseceğim kulaklarımı ,
Bıktım o iğrenç sesinizden.
Hele hiç bahsetmeyeyim,
Nefesinizden,
Ha, bir de anlı şanlı nefsinizden...

Sizden değilim artık.
Hele şaklabanlıklarınızın ortağı,
Hiç değilim...!
Merak etmeyin hep güçlü yaşarım,
Yetmiş milyon tek yüreğe karşı bir tane tek yüreğim.
Yetmiş milyonunuz bir araya gelmiş de anca bir yürek oluşturabilmiş,
Cesaretinize gülerim...

Ben büyüyorum küçük efendiler,
Kirli ellerinizde.
Hissetmezsem ki eğer,
Kafamda bir deliği,
Ya da,
Kalbimde soğuk çeliği.
Daha çok çekersiniz bu deliyi...